Wpisy z okresu: 4.2008


Wyobraźnia!

Jakże cudowną rzeczą jest posiadanie jej.

Pozwala nam odkryć tyle cudownych miejsc!

Nawet takie, które nie istnieją w rzeczywistości.

W Naszej wyobraźni wszystko może być piękne, kolorowe, takie obrzydliwie nieprawdziwe!

Wszystko może w niej wyglądać tak jak chcemy.

Dlaczego wiec bywa aż tak niebezpieczna?

Gdy ktoś żyje tylko nią, nazywany jest wariatem.

A dla mnie to cudowny człowiek, który potrafi tworzyć sobie taki świat, w jakim mu wygodniej żyć!

To wielka sztuka żyć marzeniami, gdy co dnia realia sprowadzają nas na ziemię.

To niesamowite, że nie traci wiary w to, ze świat może być piękniejszy, mimo tego, ze co dnia widzi ból i cierpienie.

To takie piękne marzyć. Czy nie stracilibyśmy sensu życia, gdybyśmy zatracili wiarę, miłość, nadzieję, marzenia i wyobraźnię, w której to wszystko przechowujemy?

Bo czymże jest wyobraźnia?


To “skrzynia”, która gromadzi nasze pragnienia.

To krajobraz, który przedstawia to czego oczekujemy.


To skrzydła, które nas unoszą, gdy popadamy w “dół”.


To Nasz skarb, który nigdy nie zostanie odkryty, nigdy nie zostanie skradziony.

Na pewno nie bez naszej woli i wiedzy.


Oczami wyobraźni, widzę to co mnie uspokaja.


I mimo tego, ze to jedynie myśli, to dają mi wytchnienie od życia,


Inspirują mnie.


Sprawiają, że wciąż chowam w sobie dziecko.

Nieznane

1 komentarz


W Naszym życiu przychodzą momenty, w których musimy nauczyć się żegnać.

Kiedyś odejdą ludzie, których kochamy,

Kiedyś odejdzie beztroska, która barwi nasze młode życie,

Kiedyś odejdzie miłość, w którą wierzyliśmy całym sercem.

Kiedyś odejdzie wszystko, bo i my kiedyś odejdziemy.

I z nadejściem każdej z tych chwil poczujemy żal i nieopisaną tęsknotę do nadziei, którą żywiliśmy z tymi wartościami, czy też osobami.

Jakże trudno jest pogodzić się człowiekowi ze zmianami, które zachodzą w jego życiu. Tym bardziej im bardziej komplikują one nam naszą rzeczywistość.

Człowiek jest płochliwym zwierzęciem. Boi się wszystkiego co mu nieznane, obce.

Człowiek boi się padających cieni nocą, nieznanych mu odgłosów, nawet jeżeli to tylko szeleszczące liście. Więc wyobraźmy sobie jak bardzo boimy się czegoś, co jest inne, nowe i będzie trwać dłużej niż jedną noc, po której wejdzie słońce i rozproszy wszystkie nieznane nam smugi cienia na naszych ścianach.

Tylko dlaczego paraliżuje nas to do tego stopnia, że uciekamy się w świat złudnych nadziei, “zakładamy różowe okulary” i nie chcemy przyjmować realii, które nas otaczają.

Jest wiele ludzi, którzy uważają się za odważnych. Jednak, gdy w ich życiu nadejdzie nieoczekiwany moment, kiedy coś lub ktoś “odejdzie”, bez jakiegokolwiek uprzedzenia, przepełniać zaczyna tą osobę strach, lęk przed tym co przyniesie jutro.

Jak bardzo kruchymi istotami jesteśmy w istocie.

Czasami zastanawiam się, co ludzie tak naprawdę kryją w swoich głowach. Każdy z nas przecież ma myśli, których nikomu nie wyjawia. Każdy z nas ma coś co go samego zawstydza. Czasami są to pragnienia, czasami jedynie podświadomość wpycha nam do głowy obrazy, które biorą się niby nie wiadomo skąd. Czy to co kryje się pod osłoną naszych snów, jest rzeczywistym odzwierciedleniem tego jacy jesteśmy? I czy to na prawdę jest tak, że nie mamy na to wpływu? Na to co czujemy?

Człowiek jest o tyle sprytny, ze potrafi wykreować siebie takim, jakim chcą go widzieć inni. W większym lub mniejszym stopniu. A wiecie dlaczego? Bo tak na prawdę my sami nie wiemy jacy jesteśmy. Sami jesteśmy dla siebie zagadką i chyba każdego to czasami przeraża, ze nie wie w pełni do czego jest zdolny, nie wie co w nim drzemie i czy kiedykolwiek się tego dowie.

To ta nieznana część naszej podświadomości sprawia, że boimy się innych, bo doskonale wiemy, ze nigdy nie można być pewnym kim jest druga osoba.

Ta zwierzęca nieufność kryje się w każdym z nas. Tak naprawdę niewiele się różnimy od tych dzikim zwierząt, jak zwykliśmy mawiać. Jesteśmy tak samo nieprzewidywalni i niebezpieczni. Może czasami o wiele bardziej niż zwierzęta. Nasz instynkt jest niezbadany. Jednak my ludzie, łudzimy się, ze jest inaczej. Uważamy, że jesteśmy gatunkiem, który przewyższa wszystko inne. Być może tak, w niektórych kwestiach jesteśmy bardziej rozwinięci, ale zapominamy, że cały świat to jeden wielki i dla każdego taki sam, łańcuch pokarmowy, w którym istniejemy, czym nam się to podoba czy nie. Natura nie faworyzuje. To my sami chcemy udawać, ze jest inaczej.



  • RSS